κολιε και σκουλαρικια
Η αγάπη για το DIY
3 Φεβρουαρίου 2019
brokenstar
A Star is Born , ένα βράδυ στον κινηματογράφο
4 Φεβρουαρίου 2019
καφές και λουκουμάκια

Λουκουμάκι

Τις προάλλες είδα μία εκπομπή στην τηλεόραση για τα λουκούμια. Ένα γλυκό τόσο υποτιμημένο μα με τόσες αναμνήσεις. Ένα γλυκό που το είχε παλιότερα κάθε ελληνικό σπίτι. Ένα χαρακτηριστικό δείγμα της ελληνικής κουζίνας πόβερα(cucina povera).

Παλιά

Στα παλιότερα χρόνια, όταν οι άνθρωποι δεν είχαν είτε τα χρήματα είτε την πρόσβαση στην πληθώρα των υλικών ζαχαροπλαστικής όπως σήμερα, είχαν στο σπίτι τους γλυκά του κουταλιού, υποβρύχιο ή λουκούμια. Αποτελούσε το πρώτο κέρασμα καλωσορίσματος στα σπίτια αλλά και στα μοναστήρια (παράδοση που ακολουθείται ακόμα και στις μέρες μας).

Κάθε μία περιοχή της Ελλάδας είχε το γλυκό της, ανάλογα με το τι προσέφερε η μάνα γη. Στις Σέρρες είχαν τον ακανέ, ένα είδος λουκουμιού του οποίου η διαφορά από το κοινό λουκουμάκι είναι η χρήση πρόβειου και κατσικίσιου βούτυρου κατά την παρασκευή του. Υλικά που του δίνουν μία έντονη γεύση. Στην Κομοτηνή υπάρχει μία ακόμα παραλλαγή του τυπικού λουκουμιού, το σουτζούκ λουκούμ.

Προέλευση

Όπως διάβασα το λουκουμάκι κατάγεται από την Τουρκία, όπου είδος λουκουμιού παρασκευαζόταν ήδη τον 16ο αιώνα, με μέλι και πετιμέζι σαν γλυκαντικά. Ίσως, βέβαια, να υπήρχε ένα παρόμοιο γλυκό ακόμα παλαιότερα στον αραβικό κόσμο, μιας και η προέλευση της τουρκικής λέξης για το λουκούμι προέρχεται από την αραβική luqma-lukum. Τη σημερινή του μορφή του την έδωσε ο ζαχαροπλάστης Hadji Bekir το 1776, για λογαριασμό του σουλτάνου, όπως λέει η παράδοση. Τα τελειοποίησε γύρω στο 1811, όταν εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο νισεστές, που αντικατέστησε το αλεύρι και τους χάρισε μια πιο βελούδινη υφή.

Πορεία προς τη δόξα

Μας ήρθε στην Ευρώπη τον 19ο αιώνα από τη γείτονα χώρα και το αγκαλιάσαμε όσο τίποτε άλλο. Έγινε γνωστό ως «turkish delight». Από γλυκό της ανατολής κατόρθωσε να προσφέρεται στα σαλόνια της Ευρώπης μέσα σε ασημένια πιάτα καλυμμένα με δαντελένιο μαντήλι. Στα μέσα του 18ου αιώνα έφεραν στη χώρα μας την τέχνη του χιώτες ζαχαροπλάστες της Κωνσταντινούπολης και της Μικράς Ασίας, που πρόσθεσαν στα λουκούμια τη μαστίχα. Οι χιώτες τεχνίτες, έφεραν την τέχνη τους και στο νησί της Σύρου, που έγινε διάσημο για τα εξαιρετικά λουκούμια του. Λένε πως η διαφορά στα λουκούμια της Σύρου οφείλεται στη γεύση υφάλμυρου νερού του νησιού.

Τώρα

Το λουκουμάκι μέσα στα χρόνια είναι όπως το γνωρίζουμε ακόμα και σήμερα. Ωστόσο, εξελίχθηκε και εμπλουτίστηκε με γεύσεις και αρώματα. Συνοδεύει το ελληνικό μας μερακλίδικο καφεδάκι και καλύπτει την ανάγκη μας σε ζάχαρη ανά πάσα στιγμή μιας και διατηρείται για αρκετό καιρό στο ντουλάπι της κουζίνας μας. Δε θα έπρεπε να ξεχάσουμε το μπισκοτολούκουμο αλλά και το λουκούμι με μπεζέ!

Περιγραφή

Το λουκούμι είναι μαλακό και μυρωδάτο. Το σχήμα του είναι κύβος μικρός ή και μεγαλύτερος και είναι πασπαλισμένο συνήθως με άχνη ζάχαρη. Πωλείται σε διάφορες γεύσεις και αρώματα κάποια από αυτά είναι το περγαμόντο, το τριαντάφυλλο, η μαστίχα, η κανέλα, το γαρύφαλο, το κυδώνι, η βανίλια, η λεβάντα, το πορτοκάλι και διάφορα εσπεριδοειδή, με αμύγδαλο, φιστίκι κ.λπ.

Συστατικά

Τα συστατικά που περιέχονται στο λουκούμι είναι απλά, νερό, ζάχαρη, άμυλο και αρωματικά. Ωστόσο, σύμφωνα με τους ειδικούς είναι δύσκολη η παρασκευή του στο σπίτι. Ο μάστορας (λουκουμοποιός) βάζει όλα τα υλικά μέσα σε μεγάλες κατσαρόλες-καζάνια και ανακατεύει διαρκώς. Όταν το μείγμα δέσει, αδειάζεται σε ειδικά ταψιά όπου κρυώνει. Όταν κρυώσει σκεπάζεται με ζάχαρη άχνη και κόβεται σε κύβους. Η άχνη βοηθάει εκτός από τη γεύση και στη διαδικασία της κοπής.

Θύμησες

Μπορεί να σας φαίνεται παλιομοδίτικο, ρετρό ή μπανάλ αλλά το λουκουμάκι έχει μία γεύση που σε πάει στα παιδικά σου χρόνια. Γυρνάει το χρόνο πίσω και φέρνει αναμνήσεις. Αναμνήσεις από κυριακάτικα απογεύματα στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς όταν υποδέχονταν φίλους και συγγενείς για ένα καφεδάκι. Καθισμένοι στη βεράντα, στα φερ-φορζέ έπιπλα κήπου να σερβίρονται το καφεδάκι τους, στα λουλουδάτα ποτηράκια, από τον ασημένιο δίσκο, στολισμένο με το κοφτό μαντηλάκι. Να γεμίζουν τα ρούχα τους ζάχαρη άχνη και να γελούν αμήχανα. Να μιλούν για διάφορα θέματα τις επικαιρότητας και της καθημερινότητας και να ρουφούν το καφεδάκι τους ευδιάθετοι. Έτσι θέλω να πίνω κι εγώ το καφεδάκι μου και να τους θυμάμαι με αγάπη και νοσταλγία…

Πηγές: https://www.athinorama.gr/umami/dessert/articles/?id=2501318,  http://www.funkycook.gr/ellinikos-kafes/

Αφήστε μια απάντηση