Μπισκοτόσπιτο

Το αερόστατο
Αν ήμουν ψηλή
4 Δεκεμβρίου 2018
Περίφανο άτι με χαίτη
Θέμα: Τριχόπτωση
14 Δεκεμβρίου 2018
Χριστουγεννιάτικο μπισκοτόσπιτο

Το χριστουγεννιάτικο σπιτάκι ( Τι μπορεί να καταφέρει στην κουζίνα της μια απόφοιτος πολιτικών επιστημών )

Δεκαπέντε μέρες για τα Χριστούγεννα!

Πού οφείλεται η τόση μας αγωνία; Είναι το θρησκευτικό μας συναίσθημα τόσο δυνατό, ώστε πιστεύουμε στη γέννηση του Χριστού σαν γεγονός που μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας; Μήπως μας αρκεί μια αφορμή για εορτασμούς; Η ευφορία από τα πολύχρωμα λαμπάκια και τους στολισμούς ξυπνάει μέσα μας την αγάπη προς τον πλησίον ή την αγάπη για την κατανάλωση; Νομίζουμε ότι μπορούμε να φάμε άφοβα, χωρίς τύψεις για τις συνέπειες, γιατί, Χριστούγεννα είναι, να μη φάμε κάτι παραπάνω; Θα μας φέρουν τα καινούρια αγαθά την πληρότητα που επιθυμούμε, ξέρουμε αν έχουν οι γύρω μας τα βασικά αγαθά; Κάναμε τη χρονιά που πέρασε αυτά που αυτά που πιστεύαμε ότι έπρεπε να κάνουμε; Τι έδειξε ο απολογισμός; Αχχχ, γιατί τόση αγωνία για τα Χριστούγεννα;

Κι όμως η ιδέα της θαλπωρής γεμίζει τη ζωή μας με ελπίδα. Έτσι αρεσκόμαστε να ακολουθούμε τα ήθη και τα έθιμα της περιόδου, παρότι πολλές φορές αυτά δεν έχουν καθαρά ελληνική προέλευση, αλλά είναι φερμένα από τη μεγάλη ευρωπαϊκή μας οικογένεια. Έτσι κι εγώ συνήθισα να επισκέπτομαι τη Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης κάθε χρόνο την εορταστική περίοδο, για τις συναυλίες και τις νοστιμιές, αλλά και για να αγοράσω όσα πωλούσαν οι κυρίες στο παζάρι των Χριστουγέννων. Εκεί είδα και τα περιβόητα χριστουγεννιάτικα σπιτάκια από μπισκότα και καραμέλες, κάποια πιο μικρά και κάποια εντυπωσιακότατα, πραγματικές υπερπαραγωγές! Τι επιλογή θα μπορούσε να έχει μια λάτρης του DIY παρά να επιχειρήσει να φτιάξει κάτι τέτοιο μόνη της;

Η πρώτη χρονιά

Την πρώτη φορά που έφτιαξα σπιτάκια, ήταν τα μικρά «ατομικά». Ένα μπισκοτάκι κάτω, δυο στο πλάι, δύο για στέγη, κολλημένα με γλάσσο και στολισμένα με μερικά καραμελάκια. Εύκολη κατασκευή, όταν το βάρος είναι μικρό, τότε όλα γίνονται γρήγορα και παραμένουν στη θέση τους χωρίς προβλήματα. Σ΄αυτήν την περίπτωση, μπορείς να φτιάξεις και πολλά στον αριθμό, αλλά και να τα καταναλώσεις άφοβα, αφού ο χρόνος που απαιτείται είναι σχετικά μικρός, ενώ δεν υπολογίζεις και πολύ τον κόπο, μπροστά στο να δοκιμάσεις μια λιχουδιά. Η αποστολή πέτυχε λοιπόν, έτοιμα τα σπιτάκια για φάγωμα.

Η δεύτερη χρονιά

Τι είναι ο άνθρωπος; Ένα ον φιλόδοξο… Αν κάτι πάει καλά, πρέπει να το επαναλάβει, ανεβάζοντας τον πήχη μερικά εκατοστά πιο ψηλά. Εν προκειμένω τα εκατοστά πρέπει να ήταν καμιά δεκαπενταριά παραπάνω. Δε φταίει όμως η φτωχή νοικοκυρά. Σάιτ και εφημερίδες διαφημίζουν τρόπους να κατασκευάσεις ένα σπίτι από την αρχή μόνος σου, μπισκοτάκι μπισκοτάκι. Έτσι λοιπόν, τον επόμενο χρόνο αποφάσισα να ακολουθήσω συνταγή από εφημερίδα που έδινε οδηγίες για κατασκευή από τα πασίγνωστα πτι-μπερ και το απλό γλάσσο (ζάχαρη άχνη και νερό). Όμως στο πανεπιστήμιο δεν έκανα στατική, και έτσι οδηγήθηκα στην αστάθεια. Νόμιζα, ότι θα χτίσω ένα σπίτι, όπως χτίζαν παλιά τα σπίτια στο χωριό, τούβλο-λάσπη-τούβλο, δηλαδή, αναλογικά, μπισκότο, γλάσσο, μπισκότο. Έτσι ξεκίνησα σχηματίζοντας μία κυκλική διάταξη, αφήνοντας στο τέλος κάθε πλευράς ένα κενό (σπίτι για διακόσμηση έφτιαξα εξάλλου, όχι για να μείνω!) Τα κενά συμπλήρωνα με μπαλώματα μπισκότων. Στη συνέχεια πρόσθεσα ένα ένα τα μπισκοτάκια, κολλώντας τα με το γλάσσο για τα φτιάξω τη στέγη, που όμως στη μέση έμεινε κενή! Δύσμοιρη, γιατί δεν διάβασα προσεκτικά τις οδηγίες που έδινε η εφημερίδα; Αφού μετά κόπων και βασάνων κόλλησα όλα τα μπισκότα, που εντωμεταξύ είχαν μαλακώσει, φρααααααπ, έπεσε η σκεπή. Άρχισαν τότε οι πατέντες, ξύλα από σουβλάκια που κρύφτηκαν κάτω από τη διακόσμηση τοποθετήθηκαν ως δοκοί για να κρατηθούν οι τοίχοι, ενώ η στέγη έμεινε κενή. Ξαναδιάβασα τότε τις οδηγίες… Πράγματι, για να κολλήσουν ένα-ένα τα μπισκότα μου, έπρεπε να κατασκευάσω κάθε τοίχο χωριστά, κάθε πλευρά της στέγης χωριστά και να τα αφήσω να στεγνώσουν-κολλήσουν. Στη συνέχεια θα έπρεπε να ενώσω αυτά τα τμήματα μεταξύ τους για να ολοκληρωθεί το σπίτι μου, ώστε να μπορέσω να προχωρήσω στη διακόσμηση. Όπερ και εγένετο! Ξανακάθισα το ίδιο βράδυ και έφτιαξα τα κομμάτια και μόνο αφού πέρασε ολόκληρο το βράδυ τα συγκόλλησα το επόμενο πρωί. Γκοφρετάκια κάλυψαν τη στρεβλή αρχιτεκτονική μου, ενώ δε λυπήθηκα το γλάσσο, τα ζελεδάκια, και τις σκληρές καραμέλες. Παρά τις κακοτεχνίες (!), το σπιτάκι αυτό μύριζε υπέροχα, έτσι κηρύχθηκε διατηρητέο για έναν μήνα τουλάχιστον, φέρνοντας χαρά σε μένα και τους επισκέπτες μου.

Χρονιά τρίτη

Απογοητευμένη από το πάθημά μου να αφιερώσω ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο σε ένα εφήμερο κατασκεύασμα, σκέφτηκα: Του χρόνου θα ψήσω μπισκότο στο σχήμα πλευρών και στέγης, θα τα ενώσω, θα τα στολίσω και τέλος. Μέχρι προχθές που πήγα στο ΙΚΕΑ βρήκα τα μπισκότα πλευρές-στέγη έτοιμα. Στο όνομα της νοικοκυροσύνης! Ποτέ δε θα κοπιάσω για κάτι που μπορώ να βρω και έτοιμο. Ανοίγω τη συσκευασία, και αφού έχω την περσινή εμπειρία, φτιάχνω το γνωστό γλάσσο: μια κούπα άχνη, μερικές σταγόνες νερό και αρχίζω τη συγκόλληση. Έτσι τουλάχιστον ήθελα να πιστεύω, γιατί αυτό που έφτιαξα δεν μπόρεσε να συγκρατήσει το βάρος και φρααπ ( όχι το ίδιο φραπ με πέρσι, πιο απαλό) πέφτουν πάλι οι πλευρές. Ένα φως με φώτισε τότε, και αποφάσισα να ανοίξω τη συσκευασία και να διαβάσω τις οδηγίες και το σχεδιάγραμμα. Στο γλάσσο προσθέτουν ένα μυστικό συστατικό (?????????) και η ουσία γίνεται κολλώδης και παχιά, σαν μπετόν ικανό να κρατήσει τους τοίχους. Καλό θα ήταν βέβαια, να μην είχα προσθέσει ήδη νερό από μόνη μου, γιατί πάλι κατέληξα στο ίδιο αποτέλεσμα (φρααπ). Πειραματίστηκα όμως, πρόσθεσα άχνη, έβγαλα νερό μέχρι να πετύχω την τέλεια πήξη. Τι κι αν δε χιόνισε ακόμα; Το σπιτάκι μου ολόλευκο σηματοδοτεί την εορταστική περίοδο. Τι λέτε, κατάφερα τίποτα;;;;

Comments are closed.