Το γράμμα της Ιφιγένειας

Η Αφροδίτη και το μήλο
4 Ιουνίου 2020

Αγαπημένε μου αδερφέ Ορέστη,

Πάνε δέκα χρόνια από τότε που η Άρτεμη με έφερε στην Ταυρίδα για να γίνω ιέρειά της. Η ζωή εδώ με έκανε σκληρή∙ κάθε ανεπιθύμητος ταξιδιώτης θυσιάζεται στη θεά και εγώ πρωτοστατώ στη θυσία. Ανάμεσά τους γνώρισα πολλούς Έλληνες πριν το νεκρό τους σώμα παραδοθεί στις φλόγες, δεν μπορώ όμως να ξεφύγω από τη θεά και τη μοίρα που αυτή μου όρισε.


Θυμάμαι ακόμα τις τελευταίες μου στιγμές στην Αυλίδα, όταν πίστευα ότι θα παντρευτώ τον Αχιλλέα, αλλά εσείς με προορίζατε για θυσία. Ήταν ο μόνος που με υπερασπίστηκε όταν έμαθε το τέχνασμα που χρησιμοποιήσατε για να με φέρετε εκεί, αλλά κι αυτός παραλίγο σώθηκε από το λιθοβολισμό! Θυμάμαι το θρήνο του πατέρα, είδα όμως την άγρια χαρά που ξέσπασε ανάμεσα στους πολεμιστές, όταν ο άνεμος φύσηξε και πάλι στα πανιά των πλοίων και θα μπορούσαν να αναχωρήσουν για την Τροία. Τόση ήταν η πίστη σας στη θεϊκή διαταγή, που κανείς δεν κατάλαβε ότι η θυσία ήταν μια απάτη και εγώ ήρθα ζωντανή στην Ταυρίδα. Και τόσα χρόνια που με πιστεύατε για νεκρή, κανείς δε νοιάστηκε να με αναζητήσει. Δε σας συμπαθώ πια, αλλά ούτε και σας κατηγορώ, γιατί μόνη μου πήρα το βάρος της απόφασης να θυσιαστώ, πληρώνοντας την έπαρση του πατέρα απένταντι στη θεά. Κι αφού αυτό ήταν το καλύτερο για τους Έλληνες, δε μετανιώνω.


Ξέρω ότι οι γονείς μας έχουν πια χαθεί και ότι μόνο εσύ μου έχεις μείνει στον κόσμο. Δε θέλω πια τη ζωή της ιέρειας και περιμένω να γυρίσω πίσω στην πατρίδα. Αν λάβεις αυτό το γράμμα που στέλνω με το φίλο σου, κάνε ό,τι μπορείς και έλα να με σώσεις.

Ιφιγένεια

Το μύθο της Ιφιγένειας διάβασα στην Ελληνική Μυθολογία, επιμέλεια Ι. Κακριδή, τόμος 5, Τρωϊκός Πόλεμος

Comments are closed.